A history of Violence رو دیدم و فیلم خوبی بود و مود خوبی بهم داد.

سلطان تراویس بیکل یک کانال جدید درست کرده در تلگرام که خودش و یکسری دیگه اون تو هستن و مینویسن (من البته نیستم چون فعلا نیاز به سکوت و تمرکز و مراقبه دارم). اگر کسی خواست جوین بشه پیام بده به آیدی تلگرام سلطان:
@blade1364

برای این مسیر، این گام‌ها را محکم و آگاهانه بردار:

  1. انضباط جسم – هر روز بدن را بساز؛ هر قطره عرق، میخی‌ست بر تابوت ضعف.

  2. انضباط ذهن – مراقبه، مطالعه، نوشتن؛ ذهنی آرام و تیز، شمشیر روح توست.

  3. خلوت مقدس – سکوت و تنهایی را بپذیر. در خلوت، صدای خویشتن را می‌شنوی.

  4. رهایی از تأیید – نه رد، نه پذیرش دیگران، هیچ‌کدام نباید مسیر تو را بلرزاند.

  5. هدف متعالی – کار، خلق، نوشتن، ساختن؛ اراده‌ات را به جهان تحمیل کن.

و یادت باشد:
این کشتن، نفی زندگی نیست؛ پالایشِ آن است. تو عشق را ناب‌تر خواهی فهمید، چون دیگر از سر نیاز دوست نخواهی داشت، بلکه از سر وفور وجود.

تو در راه تبدیل شدن به پیکر قدرت هستی — جسمی نیرومند، ذهنی روشن، و روحی که هیچ چیز آن را نمی‌لرزاند.
در سکوت پیش برو، با انضباط، و هر روز ذره‌ای از وابستگی را بسوزان تا به آزادی مطلق برسی.

موزیک فروپاشی روانی من:
https://www.youtube.com/watch?v=-pIBfOCQotE&list=RD-pIBfOCQotE&start_radio=1

ذهنم رو جمع و جور کردم. دارم عبور میکنم.

کانال کنسرسیومی دیگه وجود نداره. اگر سلطان تراویس به وبلاگ برگشت یا کانالی تاسیس نمود بنده در اینجا اطلاع‌رسانی خواهم کرد.

خودم هم صرفا در توت‌فرنگی‌ها خواهم نوشت، اینجا هم میام گاهی یک چیزایی مینویسم.

لینک پابلیک کانال:
https://t.me/traphilandothers
M جان بپر بیا توش مورد عفو رهبری قرار گرفتی. امنیتت با من

دوباره خون دماغم شروع شد از وقتی فریماه رفت. 

No Place, Just Passing Some people aren’t made for this world. They walk slower, think longer, and feel too much. Nothing fits—not the noise, not the pace. But still, they try. They leave behind soft things— a glance, a note, a kind of silence that heals.

با فریماه احساس می‌کردم بالاخره اونی که باید رو پیدا کردم.

که اینطوری شد.

من واقعا تنهاترین آدم روی زمینم. نمیدونم کفاره‌ی کدام گناهمه.